TEK ÇOCUK OLMAK

Tek çocuğa sahip olmak, aile için çocuğa en iyiyi sunabilmek olarak algılanır. İyi bir eğitim, iyi bir gelecek, iyi bir hayat. Çocuk, çekirdek ailede ve yakın akrabalar arasında odak noktası olur.

Anne-baba, bazen çocuklarını yetiştirirken fazla korumacı bir tutuma sahip olabilirler. Bu durumda çocukla ilgili kaygıları sebebiyle onun doğal gelişimini etkileyecek davranışlarda bulunabilirler. Örneğin hasta olmasın diye sokağa çıkartmazlar, dokunur diye dondurma yedirmezler.

Tek çocuklar, yetişkinlerle çevrili bir dünyada büyüdüklerinden kendi yaşıtlarıyla sosyal ilişkide zorlanabilirler. Özellikle her gereksinimlerinin hemen karşılanmasına alışmış olan çocuk paylaşmayı, beklemeyi öğrenememiş çocukların arkadaşlık kurmaları oldukça zor olmaktadır.

Tek çocuklar, genellikle tek başlarına oynamaya yada yetişkinlerle oynamaya zorunlu olurlar. Tek başına oynamak bir noktadan sonra çocuğun deneyimlerini zenginleştiren bir deneyim olmaktan çıkar, sadece zaman geçirebileceği bir etkinlik haline gelir.

Tek çocuk olmak, bazen çocuk üzerindeki beklentileri arttırabilir. Bu durumda baskılara neden olabilir. Çocuktan da başarı beklenir. Ailenin beklentileri çok yüksel olunca anne-baba,çocuk iletişimi de bozulabilir. Çocuk yetiştirirken kendi beklentileri ile çocuğun yapabilecekleri arasındaki orantıyı dikkatle kurmalıdır. Özellikle 3 yaşından itibaren çocuklarla bir arada olunmasını sağlayacak düzenlemeler yapılmalıdır. Aile büyüklerinin aşırı ilgi ile bakımını üstlenmesi onların ben-merkezci tutumunu pekiştirir. Sınırlar koymaları güçleşebilir. Söz hakkı vermenin yanı sıra uygun alternatifler koyun ve kararı ona bırakın…